Notice: is_feed was called incorrectly. Conditional query tags do not work before the query is run. Before then, they always return false. Please see Debugging in WordPress for more information. (This message was added in version 3.1.0.) in /var/www/wp-includes/functions.php on line 5663
Nog een lange weg te gaan … - Enbro

In De Tijd van 14/7/2021 wordt een uitgebreid artikel gepubliceerd over de jacht van de grootindustrie op groene stroom. Dit artikel zingt de lofzang over het afsluiten van lange termijn aankoopcontracten (PPA of purchase power agreements) door de grootindustrie, spelers zoals Google, Ineos, Janssen Farmaceutica, Borealis, DSM, Lhoist, ASML en nog anderen.

Dit is een gunstige ontwikkeling in zoverre dat de grootindustrie zich daarmee indekt tegen mogelijks explosieve ontwikkelingen van de elektriciteitsprijs ten gevolge van de verwachte steil stijgende CO2 prijzen die zullen doorgerekend worden in de elektriciteitsprijs. De grootindustrie doet daarmee aan goed beheer.

 Aankoopprijzen grootindustrie


Of dat nu een revolutionaire ommekeer betekent in de energiewereld is een totaal andere vraag. De PPA’s werden voorheen afgesloten tussen de windmolen investeerders op zee en de elektriciteitsbedrijven zoals Luminus, Eneco, Engie en anderen. Die aankoopprijzen schommelden rond een nederige 30€/MWh en vormden inderdaad een schamele inbreng in de totale financiering van een windmolenpark op zee. In het artikel van De Tijd worden geen aankoopprijzen van de grootindustrie vermeld! Wel is ooit gepubliceerd dat de PPA van Arcelor met Storm een aankoopprijs van meer dan 60€/MWh inhield, voor een beperkt windmolenpark on shore wat natuurlijk een hemelsbreed verschil betekent met de windmolenparken off shore.

 

LCOE van een project


Een courant begrip in de elektriciteitswereld is de LCOE[1] van een project. Om een lang verhaal kort te maken, de LCOE van de jongste windmolenparken op de Belgische Noordzee schommelen rond de 125€/MWh. Wil men dus komen tot een windmolenpark off shore dat niet gesubsidieerd hoeft te worden dan zouden de PPA moeten afgesloten worden aan een prijs van 125€/MWh, wat op dit ogenblik wereldvreemd is.

Dit lijkt wereldvreemd omdat op 28 juni 2021 de CEER[2] een studie publiceert met daarin meerdere cijfers en grafieken over de ontwikkeling van de subsidies die toegekend worden in Europa aan de RES[3]. Daaruit blijkt onder meer dat de gemiddelde gewogen subsidie voor de RES, dus bovenop de groothandelsprijzen, van 99.62€/MWh in 2018 evolueerde naar 97.95€/MWh in 2019[4].  Dus alle hoeraberichten over subsidieloosheid zijn voorlopig alvast voorbarig.

Concurrentiële aanbestedingen


Nochtans zouden in Nederland, Duitsland en VK dergelijke projecten zonder subsidies worden gerealiseerd. Zoals reeds gesuggereerd hiervoor zal het antwoord niet komen van de grootindustrie maar zal de oplossing moeten gezocht worden in de veranderde aanpak door de overheid: geen concessies toekenningen maar wel concurrentiële aanbestedingen, geen projectfinanciering maar wel balansfinanciering, infrastructuurwerken uitgevoerd door de transmissienetbeheerder in plaats van de projectontwikkelaar – wat neerkomt op een transfert van subsidies.  Om slechts enkele maar wel cruciaal noodzakelijke veranderingen te duiden.


[1] LCOE is de afkorting van de levelized cost of energy, een gestandaardiseerde methodologie voor de berekening van de kost van een energieproject, met inbegrip van een vooropgesteld rendement. Het begrip wordt courant gebruikt door IEA – International Energy Agency

[2] CEER is de afkorting voor Centre of European Energy Regulators een organisatie van Europese regulatoren die regelmatig hoogwaardige studies en adviezen publiceert

[3] RES is de afkorting van de Renewable Energy Sources, hernieuwbare energie

[4] En 110.22€/MWh in 2015